Love stoned Pt. II | The Hangover

Wie zijn booty brandt, moet op de blaren zitten. Maar soms heb je helemaal niet in de gaten dat je met vuur aan het spelen bent. Dan besef je dat pas wanneer het pijn begint te doen. And I have some pretty painful blisters on my butt right now. (Ik twijfelde serieus of ik de laatste zin wel zou publiceren. Neem het in ieder geval niet letterlijk.) De love triangle waar ik tot voor kort in zat, heeft geen drie hoeken meer. Gisteren is Angel langsgekomen. We moesten praten, want ze zat ergens mee. Natuurlijk voelde ik aan mijn water al dat het geen prettig gesprek zou worden. Ik had me voorgenomen gepaste afstand te houden, en niet terug te vallen in my flirty ways. Ik wil het niet met opzet moeilijker maken dan het al is, laat staan bewust iemand kwetsen waar ik zoveel om geef. En ik voelde meteen dat zij daar precies hetzelfde over dacht. Normaliter stapt zij binnen als het zonnetje in huis, is haar warmte en opgewektheid meteen voelbaar. Maar dit keer was het anders. Ze bewaarde meteen afstand en maakte geen oogcontact. Ze nam plaats op mijn bank en brak het nieuws als donderslag bij (niet helemaal) heldere hemel: we kunnen elkaar (voorlopig even) niet meer zien. Ze heeft tijd en ruimte nodig om haar gevoelens een plek te geven. Dat kan niet wanneer we elkaar steeds blijven zien en het vuurtje daardoor steeds opnieuw wordt aangewakkerd. I was heartbroken. I lost a friend. Ik heb gehuild en me vreselijk alleen gevoeld.

And that lasted exactly two days. Want ja, het bloed kruipt natuurlijk altijd waar het niet gaan kan. Opeens kreeg ik een app van ‘r. She had it all figured out. Het had gewoon zo moeten zijn. Fuck it. We nemen het wel zoals het komt. Er was een nieuw bewustzijn, waarin de hele pressure er eigenlijk af was en we gewoon besloten te genieten. Geen verwachtingen, geen geforceerd gevoel van bevestiging vereist. Ik was blij haar weer terug te hebben in mijn leven, maar ook zenuwachtig voor wat er nog komen zou. Was het mogelijk om de situatie casual te houden? Of zouden we binnen de kortste keren weer in hetzelfde schuitje terecht komen? Ach ja, wat had ik te verliezen dan hetgeen ik al eens verloren leek te hebben. Alles of niets dan maar. Op dit moment is onze relatie echter beter dan ooit tevoren. We hebben elkaar even ‘aangeraakt’, zoals Angel dat heel mooi zegt. Als twee moleculen boven een heet stomend bad, welke elkaar even moesten ontmoeten, botsen, om weer hun eigen weg te kunnen vervolgen. Niet de weg die ze uit leken te gaan, maar een geheel nieuw pad, een nieuw inzicht. En dat is eigenlijk iets heel moois en bijzonders. Dat je jezelf door een ander zoveel beter leert kennen. Onze wegen scheiden niet, maar we kleuren onze brick roads wel in verschillende kleuren. We found closure in the most beautiful way. En onze vriendschap is behouden gebleven. En dat is het allerbelangrijkste. Chicks before… clits? – Damn, that sounds trashy and funny at the same time. – Het punt is dat we tot de conclusie zijn gekomen dat we elkaar gewoon heel erg waarderen als mens, en elkaar daarin vogelvrij laten. Who needs to be labelled anyway? You gotta let love rule, not rule over love.

Bas is ondertussen alles op alles aan het zetten om zijn net om mij heen te laten sluiten. Waarschijnlijk heeft hij geen enkel besef van de benarde positie waar hij mij in brengt. Natuurlijk vind ik het lief dat hij al die lieve dingen zegt, elk moment van spare time voor mij klaarstaat, mij constant laat weten dat hij me mist en aan me denkt. Or wait, do I? Ik raak benauwd, verstikt, geïrriteerd. Af en toe is het horen van zijn stem voldoende om mij volledig over the edge te pushen. Dan is het net alsof ik wacht op een reden om volledig tegen hem uit te vliegen. Maar die reden geeft hij nooit. En dat maakt me nog veel bozer. De druk op de ketel wordt steeds hoger, en de stoom briest inmiddels niet alleen uit mijn oren, maar uit elke lichaamsholte. En het ergste is nog wel dat wanneer ik nu laat merken hoe ik me écht voel, ik het ook nog gedaan zal hebben ook. Want ja, welke vrouw wil nu niet overladen worden met lieve woordjes, tijd en aandacht? Kunnen ze het dan echt nooit goed doen? Is er altijd wat? Watch me not give a damn. Ik word er knettergek van. In het begin genoot ik met volle teugen. Maar hoe veel teugen ik ook neem, drunk in love word ik er niet van. En hoe vaak ik het ook aan hem aangeef, het heeft geen zin. Soms lijken mannen wel over een teflonlaag te beschikken wanneer het aankomt op afwijzingen. Er is slechts één semi-positief iets dat ik hier uit haal: ik weet nu dat Bas niet the one is. Hetgeen mij nu nog resteert is om dit aan hem mede te delen op een manier welke wel tot hem doordringt. Natuurlijk wil ik hem niet kwetsen, maar ik moet wel eerlijk zijn. Hij wil the next step nemen. Ik wil ook stappen nemen hoor, heel veel zelfs. Ik wil heel hard wegrennen. I love romance, maar ik heb ook een beetje spice nodig. En een behoorlijke dosis testosteron in m’n mannen. En daar ontbreekt het gewoonweg aan. Lange emotionele gesprekken, het analyseren van gevoelens, zijn onzekerheid… cut the crap and grow a pair. Ik ben een groot voorstander van equal rights en emancipatie en shit, maar dat betekent niet dat mannen geen echte kerels moeten zijn. For girltalk I have girlfriends and a gay BFF. Nee nee, dit afhankelijke gedrag doet mijn temperatuur echt niet stijgen. Althans, not in a good way. Ik krijg het er hooguit benauwd van. En mijn irritatielevel heeft niet de hoogte van een berg, niet de hoogte van een verkeersheuvel, maar eerder de hoogte van een zandkorrel. Anything can set me off right now. Ik lijk wel een dynamietstaaf.

Dit weekend zijn we een avondje wezen stappen. Bas was daar ook bij aanwezig. En na een x aantal drankjes besloot ook hij dat het tijd was om ‘het gesprek’ te voeren. Great. Net waar je op zit te wachten na een gezellig avondje uit. Ik was nog in party mode en niet volledig nuchter, dus het risico dat ik een mijn ‘I don’t give a damn attitude’ in de strijd zou gooien, was groot. Maar goed, wanneer de plicht roept, make that bitch shut up. Het voelde, zo begon hij het gesprek, alsof ik ‘van twee walletjes’ aan het eten was: hem en Lars. Twee? Don’t insult me. There were three not that long ago. Ik schoot meteen in de verdediging en herinnerde hem eraan dat ik from the get go eerlijk was geweest over mijn verhouding tot Angel en Lars. Wat wilde ie doen? Zijn alleenrecht op mij claimen? Funny, want dat recht is hem nooit eigen geweest. Had ik hem niet constant eraan herinnerd dat ik niet wist of er überhaupt wel een toekomst voor ons in het verschiet lag? Dat wanneer hij zich niet makkelijk voelde bij de manier waarop we met elkaar omgingen, hij wellicht beter zijn eigen weg kon gaan? Dat ik niet klaar was voor commitment? Dat het misschien zelfs beter voor hem was om afstand van mij te nemen, voor zijn eigen emotionele gesteldheid? Jawel, dat had ik inderdaad. En nee, het lag niet aan mij, maar aan hem. Was hij maar niet zo verliefd, verzuchtte hij, dan was het allemaal een stuk gemakkelijker. Yeah, coulda, woulda, shoulda. Don’t call me out for shit that’s your own responsibility. Afstand nemen, dat leek hem dan inderdaad ook de beste oplossing. Hij is er alleen nooit aan begonnen. Integendeel, hij is more clingy than ever. Misschien is het hoop, misschien is het wanhoop. Wat het ook is, ik zal de verstandige moeten zijn en afstand van hem moeten nemen. Al is het maar om hem de tijd te gunnen zaken voor zichzelf op een rijtje te zetten. En natuurlijk – en vooral – om mezelf rust te gunnen.

Ja ja, de kater komt later. And damn it, I’m hungover. Natuurlijk is al die aandacht ontzettend leuk. Maar weegt het echt op tegen alle stress die het met zich meebrengt? Ik bedoel time management (met wie heb ik wanneer afgesproken), het ontwijken van lastige vragen (“Hoe zit het nu tussen ons?”), het onthouden met wie welke informatie kan worden gedeeld… it’s hard work. Het vergt een hoop tijd en energie om meerdere mensen tegelijkertijd te daten, onderschat het niet. Je zou het eigenlijk op je CV moeten kunnen zetten, onder organisatorische kwaliteiten of zo. “Kan goed multitasken, check dating history voor referentie (link naar Love stoned Pt. 1 | The High).” Maar tegen elke kater bestaat wel een cure. In dit geval is dat Lars. De lone survivor van deze battle. En alhoewel hij de overwinning nog niet in handen heeft, en vanzelfsprekend moet blijven oppassen voor eventuele struikrovers (keeps it exciting), is hij momenteel degene op wie mijn focuss (voornamelijk) is gericht. Hij houdt zich trouw aan zijn game plan en verzekert zichzelf daardoor van een plaats in de finale. Of hij als winnaar uit de bus zal komen, dat is natuurlijk nog maar de vraag. I like to keep my options open. Ik bedoel, er zijn nu natuurlijk weer twee open vacatures, hé?

Wat vind je van deze post?


Je e-mailadres wordt niet weergegeven.

*