Kleren maken de man

Ja, echt waar.
Denk maar eens na. Stel je een acteur voor in zijn zondagtenue, niet echt charmant. Stel je hierna eens diezelfde acteur voor, maar dan in een door hem gespeelde favoriete film van jou.
What a difference! Kleren maken de man.

Kleding, in alle soorten en maten. Van een korte broek met slippers, tot een compleet avondtenue inclusief pochet. Het maakt uiteindelijk jouw besluit of je “wel eens een beschuitje met diegene wilt eten”. Want, het oog wilt ook wat. Het is aan jou te kiezen of het dan jouw “smaak” is of niet. Qua kledingstijl dan, hé ;).

Als iemand jou beweert “Ik val alleen op het innerlijk.” is dat hiermee dus ook lulkoek. Hiermee ook een citaat van een vriend van mij, waar je snel meer over hoort.

Ik geloof dat als je iemand tegenkomt, je niet direct denkt: goh, leuk innerlijk. Nee, voordat je echt iemand leuk vindt of liefde voor diegene gaat voelen, voel je je eerst tot diegene aangetrokken. Dit komt niet doordat iemand een leuk karakter heeft maar omdat iemand er leuk uitziet. Wanneer iemand zegt dat iemand dus liefde op het eerste gezicht heeft gehad dan heeft dit niks te maken met liefde.

Geschreven door: Ingmar

En gelijk heeft hij zeker.
Je kan zowaar oprecht gevoelens voor iemand ontwikkelen, omdat hij of zij jou emotioneel raakt, maar dat neemt niet weg dat “Een leuk frontje” niet belangrijk is.

Kle(u)ren maken de man

Kleding in zijn essentie is bedoelt voor het behoud van lichaamswarmte, maar werd al snel een symbool voor het uitstralen van status. Net zoals Natascha schrijft over de kleur rood in haar post “The (Red) Lipstick Effect“, heeft kleur nóg meer impact op iemand in kledij.

Goud straalt bijvoorbeeld welvaart en weelde uit, terwijl door velen de kleuren grijs en bruin gezien worden als “goedkoop”. Maar waarom associëren wij kleur met status? Als je mij persoonlijk kent, weet je waarschijnlijk dat ik lijd aan een oogafwijking, namelijk Achromatopsie. Kort gezegd betekend dit “Volledige Kleurenblindheid”. Volledig? Ja, volledig. Ik zie de wereld in, wat voor “normale mensen” honderden verschillende schakeringen van grijs is. Misschien is het onderbewust voor mij daarom makkelijker om minder in hokjes te denken? Wie zal het zeggen.

Enfin, terug naar kleding en status. Voor mezelf sprekend, ik draag verschillende “stijlen” kleding. Echt letten op trends of mode doe ik niet, ik draag gewoon wat ik leuk vind. Zo zie je mij vaak met een snapback of fitted petje, Jordans en een donkere spijkerbroek. Dat neemt niet weg dat ik een colbert samen met een mooie effen blouse en een pantalon ook niet mooi vind. Dat hangt namelijk ook in mijn kledingkast.
Ik merk dat als ik mijn, zo te noemen, “casual” kleding aanheb, ik minder vaak wordt begroet dan met bijvoorbeeld een blouse aan. Mensen zijn dan wat terughoudender, gereserveerder en worden plots aandachtiger naar hun omgeving. Nu weet ik dat dat bij mij niet nodig is, maar als ik naar de kern van dit probleem kijk, snap ik het wel.

We worden vrijwel dagelijks in het journaal onbewust erop gewezen dat we “moeten uitkijken voor jongeren met dergelijke uitstraling”. Waarom? Neem als voorbeeld een aflevering van het programma “Opsporing Verzocht”. Er wordt gereconstrueerd hoe een “21 jarige blanke man, met een baseballcap en een trainingsbroek” een tankstation beroofd. Deze reconstructie wordt versterkt met camerabeelden van de daadwerkelijke daad. Onbewust wordt er dan automatisch een link gelegd tussen de bovenstaande gegevens, waar “21 jarige” en “baseballcap”, de hoofdmoot in spelen. En voilà, daar is de essentie van het probleem.
En, daar gaan we weer, dit heeft toch echt puur te maken met het denken in “hokjes”.

Voor nu, bedankt voor het lezen. Laat je me hier beneden weten wat jouw mening is?
Volgende week vertel ik je een soortgelijk verhaal, te maken met uiterlijk. Zie ik je dan weer?


Er is geen groter plezier dan lichamelijke liefde.
Plato

Wat vind je van deze post?


Je e-mailadres wordt niet weergegeven.

*